ΜΠΟΜΠΟΤΑ

ΜΠΟΜΠΟΤΑ

Η μπομπότα φτιάχνεται από αλεσμένο καλαμπόκι . Το αλεύρι από το καλαμπόκι πρώτα – πρώτα το κοσκινίζουμε και στο κοσκινισμένο αλεύρι ρίχνουμε αλάτι , νερό , και το ζυμώνουμε πάρα πολύ καλά .
Την μπομπότα την βάζουμε στο ταψί και την ψήνουμε στο φούρνο . Δεν την φτιάχνουμε καρβέλι γιατί εάν την φτιάξουμε σε μορφή καρβελιού θα ανοίξει όταν την ψήνουμε .
Όταν τοποθετούμε το ζυμάρι στο ταψί πρώτα το λαδώνουμε και μετά το απλώνουμε .
Όταν ψηθεί άλλες νοικοκυρές ρίχνανε μέλι , και άλλες ρίχνανε πετιμέζι .
Να τονίσουμε ότι στο πόλεμο του 1940 ο ελληνικός λαός χόρτασε πάρα πολύ με μπομπότα , αλλά και με πάρα πολλές χορτόπιτες .

ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΓΑΡ ΑΘΛΟΝ Η ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΑΠΟΝΕΜΕΤΑΙ ΤΟΙΣ ΑΓΑΘΟΙΣ

ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΓΑΡ ΑΘΛΟΝ Η ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΑΠΟΝΕΜΕΤΑΙ ΤΟΙΣ ΑΓΑΘΟΙΣ

ΜΠΕΣΥΡΗΣ ΚΩΝ . – ΑΘΑΝΑΣΑΚΗΣ ΕΛΕΥΘ.

Η ιστορία της Τανάγρας και της ευρύτερης περιοχής αρχίζει από αρχαιοτάτων χρόνων τους μυθικούς όταν ο ποτάμιος θεός της Βοιωτίας Ασωπός , γιός του Ωκεανού , από το γάμο του με την Μετώπη κόρη του Δάδωνα , απέκτησε κόρες πολλές .
Την Θήβη , την Πλάταια , την Εύβοια , την Νεμέα , την Αίγινα ( που άρπαξε ο Ζευς) και την Τανάγρα .
Ο άνδρας της Τανάγρας , ο Ποίμανδρος ίδρυσε για χάρη της , κοντά στον πατέρα της ( βόρεια όχθη του Ασωπού ) μία πόλη και προς τιμήν της την ονόμασε Τανάγρα ή Ταναγραία .
Στον ιστορικό αυτό χώρο…
Σε αυτή την περιοχή που πριν χιλιάδες χρόνια οι μυθικοί θεοί και ημίθεοι , προσγείωναν τις αινιγματικές συσκευές τους , επέλεξε το υπουργείο αεροπορίας που ιδρύθηκε το 1930 , και ευρισκόταν σε εμβρυακή ηλικία να ιδρύσει και να οργανώσει το αεροδρόμιο Τανάγρας .
Στην αρχή ήταν βοηθητικό αεροδρόμιο του αεροδρομίου της Δεκέλειας , και είχε ένα μικρό χωμάτινο διάδρομο προσγείωσης – απογείωσης των αεροσκαφών .
Την εποχή αυτή αεροδρόμια στην Ελλάδα ήσαν στην ΕΛΕΥΣΙΝΑ – ΛΑΡΙΣΣΑ – και στις ΣΕΔΕΣ .

Τον Αύγουστο του 1956 το αεροδρόμιο της Τανάγρας συγκροτήθηκε επίσημα ως 114 Πτέρυγα - Μάχης , και ανήκε στο 28ο Αρχηγείο Πολεμικής Αεροπορίας που βρισκόταν στην Λάρισα.
Στις 2 – 3 και 4 Νοεμβρίου και λίγες ημέρες πριν την γιορτή της πολεμικής αεροπορίας ( 8 Νοεμβρίου ) , στο αεροδρόμιο της Τανάγρας προσγειώθηκαν καινούργια αεροπλάνα τύπου F- 86 SABRE της Ε.Β.Α. που δημιούργησαν τις μοίρες 341, 342, και 343.

Άρχισε η εκπαίδευση στο καινούργιο τύπο αεροσκαφών , για το ιπτάμενο και τεχνικό προσωπικό, που ήταν μια σκληρή δοκιμασία για την εποχή αυτή .
Το αεροδρόμιο σιγά – σιγά οργανωνόταν . Οι εκπαιδευτικές πτήσεις γινόντουσαν κάθε ημέρα , και μετά από ένα χρόνο περίπου λειτουργίας του αεροδρομίου έχουμε την πρώτη άτυχη στιγμή για την πολεμική αεροπορία και μάλιστα για το αεροδρόμιο Τανάγρας χάνοντας και το αεροπλάνο αλλά και τον κυβερνήτη του αεροσκάφους , ΜΠΕΣΥΡΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ( 1667) .
Η καταγωγή του ήταν από την ΓΑΒΑΛΟΥ ΑΙΤΩΛΟ – ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ .
Ήταν χειριστής της ΕΚΕΧ και μετατέθηκε στην Τανάγρα στις 2- 11- 1956 .
Στις 25 – 6 – 1957 στις 16.00 δόθηκε εντολή ταχείας απογείωσης ζεύγους αεροσκαφών .
Οι έφεδροι Ανθυποσμηναγοί ( ΙΓΥ ) ΜΠΕΣΥΡΗΣ ΚΩΝ ( 1667) , και ΡΕΠΑΣ Γ.( 1798) απογειώθηκαν για να εκτελέσουν την εντολή που πήραν από τους ανωτέρους τους.
Ο άτυχος ΜΠΕΣΥΡΗΣ σε ύψος 450 ποδών ανέφερε κράτηση στον κινητήρα και έκανε αριστερή στροφή για να γυρίσει στο αεροδρόμιο .
Το αεροσκάφος που είναι γεμάτο καύσιμα και πυρομαχικά συνεχίζει να χάνει ύψος .
Ο ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΕΣΥΡΗΣ το γνωρίζει αυτό .
Το αεροπλάνο χάνει συνέχεια ύψος και δεν ακούει στις εντολές του χειριστού , που ξαφνικά μπροστά του βλέπει το χωριό Τανάγρα .
Δεν εγκαταλείπει το αεροπλάνο γιατί γνωρίζει τι καταστροφή πρόκειται να συμβεί εάν το αεροπλάνο έπεφτε μέσα στο χωριό .
Κάθεται μέσα στην θέση του χειριστού και κατορθώνει να οδηγήσει το αεροπλάνο στην αρχή ενός ανηφορικού δρόμου που ευρίσκεται στα ακριανά σπίτια του χωριού , γράφοντας στις 25 –6 – 1957 και στις 16.00 τον επίλογο της τελευταίας πράξεως .
Το αεροσκάφος με αριθμό 19.374 πήρε φωτιά .
Τα εκρηκτικά ακουγόντουσαν στην γύρω περιοχή , και ο ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΕΣΥΡΗΣ από τη Γαβαλού Αίτωλο – Ακαρνανίας σκοτώθηκε στην εκτέλεση του καθήκοντος .

Ο Τρόπος της θυσίας του στον ιστορικό οικισμό της Τανάγρας , κάνει και εμάς , τους κατοίκους της να αισθανόμαστε ότι κλέβουμε κάτι από την δόξα του και μας γεμίζει υπερηφάνεια .

<<…………………….>>

Όμως σήμερα πρέπει να αναφερθούμε και σε ένα άλλο ήρωα αεροπόρο τον ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ ΑΘΑΝΑΣΑΚΗ ο οποίος έλαβε μέρος στην μάχη της Κρήτης , και έγραψε με τον τρόπο του χρυσές σελίδες στις ατσάλινες Ελληνικές φτερούγες , και η καθάρια ηρωική του πράξη του χάρισε τον μονάκριβο τίτλο του άξιου.

Ο Ελευθέριος Αθανασάκης γεννήθηκε στο χωριό μας Τανάγρα Θηβών το έτος 1921.

Το Σεπτέμβριο του 1940 πέρασε στην σχολή Αεροπορίας ( τμήμα αξιωματικών) . Το Ιούλιο του 1942 παίρνοντας το πτυχίο του χειριστή , ονομάστηκε Αρχισμηνίας και πήρε μέρος στις επιχειρήσεις του Μετώπου της Μέσης Ανατολής .
Στις 23 Ιουλίου 1943 πήρε μέρος σε μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις , Επιχείρηση ΘΕΤΙΣ εναντίων Γερμανικών στόχων στην Κρήτη , με αεροσκάφος Hurricane της 336ης Μοίρας .

Στις 06.30 … απογειώνονται αεροπλάνα των μοιρών 335 και 336 που ιδρύθηκαν πριν.2-3 χρόνια εκτός Ελλάδος .
Μαζί τους ολόκληρη η 219 Αγγλική Πτέρυγα , και πιλότοι όλων των ελευθέρων αεροποριών από διάφορα άλλα κράτη , που συμμετείχαν όλοι μαζί σε αυτή την επιδρομή .
Σκοπός τους η καταστροφή διαφόρων Γερμανικών εγκαταστάσεων στην ΚΡΗΤΗ .
Τα αεροπλάνα αρχίζουν να απογειώνονται και ξαφνικά όλοι όσοι παρακολουθούσαν τα αεροπλάνα βλέπουν πάνω στην απογείωση να ξεκολλάει από την αριστερή πτέρυγα η δεξαμενή καυσίμου του αεροπόρου ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΑΚΗ , που σημαίνει ότι εάν δεν ματαίωνε την απογείωση θα έπεφτε στην θάλασσα.
Παρά τις εντολές των ανωτέρων του για να επιστρέψει στην βάση του , ο Λευτέρης συνεχίζει την πορεία του , γιατί ήθελε όσο κανείς άλλος να λάβει μέρος σε αυτή την μεγάλης σημασίας επιχείρηση .
Ήθελε να μην χάσει αυτή την λαχταριστή επίσκεψη στην πατρίδα του την Ελλάδα , ασχέτως αν θα έπεφτε στα φαράγγια των βουνών της Κρήτης ή θα τον έπιαναν αιχμάλωτο .
Ήθελε να αναπνεύσει τον αέρα της Ελλάδας , να δη τις γαλάζιες Ελληνικές θάλασσες .
Στην επιχείρηση αυτή έλαβαν μέρος 120 αεροπλάνα , που περισσότερα από 30 αναγκάστηκαν να μείνουν στην Κρήτη , από βλάβη ή να πέσουν στην θάλασσα από έλλειψη καυσίμου και ελαίου . Η επιδρομή αυτή που έκανε αναμφισβήτητα τους Γερμανούς να νοιώσουν για καλά την δύναμη της συμμαχικής αεροπορίας , είχε και ηθικά αποτελέσματα στον υπόδουλο Ελληνισμό .
Κόστισε όμως πολύ ακριβά στους συμμάχους και στην Ελληνική αεροπορία .
Είναι μια μεγάλη απώλεια που στοίχισε στην μικρή τότε αεροπορία 4 αεροπόρους .
4 νέα παιδιά που έδωσαν την ζωή τους , πιστοί στον όρκο και στον ύμνο της αεροπορίας .

1) ΑΘΑΝΑΣΑΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ .
Έπεσε στην αντίληψη της Γερμανικής περιπόλου και αμυνόμενος με το περίστροφό του βρήκε τραγικό θάνατο κοντά στα συντρίμμια του αεροπλάνου στις 23 Ιουλίου 1943 .

2) ΣΚΑΤΖΙΚΑΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ ( αφού τον έπιασαν οι Γερμανοί ως αιχμάλωτο πολέμου τον πήγαν στην Γερμανία . Τον σκότωσαν όταν προσπάθησε να δραπετεύσει από τις φυλακές του Σταλάγη Λούφτ στην Γερμανία την 25 Μαρτίου 1944 .

3) ΔΟΥΚΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ( Εξαφανίστηκε στην πολεμική αποστολή πάνω από την Κρήτη στις 23 Ιουλίου 1943 .

4) ΛΑΪΤΜΕΡ ΜΑΥΡΙΚΙΟΣ ( Εξαφανίσθηκε εκτελώντας διατεταγμένη αποστολή πάνω από την Κρήτη στις 23 Ιουλίου 1943 .

Όμως όπως έχουμε τονίσει και άλλη φορά οι κάτοικοι της Τανάγρας αισθάνονται υπερηφάνεια γιατί συνορεύουν με μία από τις καλλίτερες μονάδες της αεροπορίας μας την 114 Πτέρυγα Μάχης , συμμετέχοντας στις χαρές και στις λύπες της .

Έτσι λοιπόν αισθανόμενοι σεβασμό στην θυσία του αεροπόρου ΜΠΕΣΥΡΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ που προστάτεψε το χωριό μας το 1957 , και τιμώντας το άξιο τέκνο του χωριού μας ΑΘΑΝΑΣΑΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ που σκοτώθηκε από τους Γερμανούς στις 23 Ιουλίου 1943 αποφάσισαν να δημιουργήσουν το άγαλμα των πεσόντων αεροπόρων στην είσοδο του χωριού τιμώντας τους πεσόντες αεροπόρους μας .
Τα αποκαλυπτήρια έγιναν στην γιορτή της αεροπορίας το έτος 1999 στο δημοτικό διαμέρισμα Τανάγρας

ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΗΡΩΑΣ ΑΕΡΟΠΟΡΟΣ

ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΗΡΩΑΣ ΑΕΡΟΠΟΡΟΣ

ΑΡΧΙΣΜΗΝΙΑΣ ΜΑΥΡΙΚΙΟΣ ΛΑΙΤΜΕΡ

Στις 17 Απριλίου 1941 Παύει ουσιαστικά η δράση της πολεμικής μας Αεροπορίας , όπου με δεδομένη την υπεροχή της Γερμανικής Αεροπορίας , κατορθώνουν χάρη στη γενναιότητα Ελλήνων αεροπόρων 9 αεροσκάφη (5 ΑΝΣΟΝ , 3 ΑΒΡΟ και 1 Ντορνιέ-υδροπλάνο ), μέσω Ηρακλείου Κρήτης να διαφύγουν στην Αίγυπτο και να αποτελέσουν το θεμέλιο λίθο στον οποίο κτίστηκε η εξόριστη Ελληνική Αεροπορία .
Με την συμπαράσταση της RAF , την προσέλευση όσων διαφεύγουν από την Ελλάδα παρά τα δρακόντεια μέτρα των Γερμανών , και την εθελοντική προσέλευση για κατάταξη από υπερβολική αγάπη προς την αεροπορία μας , αυτή σιγά-σιγά αρχίζει να κάνει αισθητή την παρουσία της . Οι υπεύθυνοι της Αγγλικής Αεροπορίας βλέπουν ότι μπορούν να στηριχτούν στους Έλληνες αεροπόρους , ο αριθμός των οποίων αυξάνει τόσο από την επάνοδο των εκπαιδευθέντων στη Χαμπάνα του Ιράκ Ελλήνων αεροπόρων όσο και από παραγωγικές σχολές στην Αίγυπτο και στην Ροδεσία .Oι Έλληνες διώκτες ανυπομονούν να πετάξουν με τη δική τους Μοίρα Αεροσκαφών και να προσφέρουν στην πατρίδα ότι είχαν υποχρέωση . Έτσι στα τέλη του 1941 ιδρύεται η πρώτη Μοίρα Διώξεως σε ξένο έδαφος , η 335 Μ .Δ. με ελληνικά πληρώματα και αργότερα , αρχές 1943 , η 336 Μ .Δ. πλαισιωμένη με τα Hurricane , τα καλύτερα μετά τα Spitfire για την εποχή .
Σε όλα τα γειτονικά αεροδρόμια ετοιμάζονται ακατάπαυστα οι πολεμικές μοίρες . Πιλότοι όλων των ελευθέρων Αεροποριών θα συμμετάσχουν στην επιδρομή . Ολόκληρη η 219 Αγγλική Πτέρυγα θα πετάξει σε ένα σχηματισμό, τον μεγαλύτερο από όσους έγιναν ποτέ στη Μέση Ανατολή. Οι Ελληνικές Μοίρες 335 και 336 με διοικητές τους Σμήναρχους ΠΑΓΚΑΛΟ Γ. και ΔΙΑΜΑΝΤΌΠΟΥΛΟ ΣΠ .
Η 94Η Μοίρα με πληρώματα Άγγλους και Σέρβους και Γιουγκοσλάβο Διοικητή , η 252 Μοίρα των Baufighters , η 213 Μοίρα και άλλες Μοίρες των 13 και 19 τομέων με Ηurricane και Spitfire .
…Ώρα 06.30 απογειώνονται τα Ελληνικά καταδιωκτικά.
Προηγείται του σχηματισμού με Baufighters ως αρχηγός της αποστολής ο Αντισμήναρχος Aitken (γιός του Λόρδου Μπηβερμπούκ , υπουργού Αεροπορικής παραγωγής και μεγιστάνα του Βρετανικού τύπου ) .
Σκοπός του Αitken είναι να καταστρέψει αυτός με άλλα δύο Baufighters το γερμανικό σταθμό RDF . (Σταθμός Ραντάρ Κατεύθυνσης ) στην Ιεράπετρα .
Πάνω στην απογείωση ξεκόλλησε η βοηθητική δεξαμενή από το αριστερό φτερό του Έλληνα αεροπόρου ΑΘΑΝΑΣΑΚΗ , που σημαίνει ότι αν δεν ματαίωνε την απογείωση θα έπεφτε στην θάλασσα . Παρά τις εντολές όμως εκείνος δεν ακούει κανένα.
Τα αεροπλάνα πετάνε χαμηλά πάνω στην θάλασσα και ενώ τα κύματα ξεδιπλώνονται ανήσυχα και απειλητικά από κάτω τους , η συντροφιά των διπλανών αεροπλάνων , τους παρηγορεί , τους ενθουσιάζει . Λίγο ακόμα και τα γαλανά νερά πού αλλάζουν την είσοδο του σχηματισμού στα Ελληνικά νερά .Έχει φανεί και ο περήφανος Ψηλορείτης , το σημείο αναφοράς και επαλήθευσης της πορείας . Το γαιδουρονήσι έχει παρακαμφθεί και αρχίζουν οι προσβολές . Τα καταδιωκτικά κλιμακώνονται και κτυπάνε ανηλεώς ότι εχθρικό βρίσκεται μπροστά τους
... χτυπάμε και συμπληρώνουμε την καταστροφή του εχθρικού RDF, συνεχίζει ένας επιζήσας χειριστής . Χτυπάμε καταυλισμούς , αυτοκίνητα και πυροβολεία και κάθε στρατιωτικό στόχο που βρίσκεται μπροστά μας .Παντού όμως συναντάμε τα εχθρικά αντιαεροπορικά . Περνάμε μέσα από μια ανοιχτή χαράδρα μεταξύ Ιεράπετρας Παχειάς Άμμου .Μέσα από τις ελιές , σαν πύρινες αράχνες μας κυνηγούν τα αντιαεροπορικά και πολλοί είναι οι τυχεροί από τα βλήματα που ρίχνονται .
Η αεροπορία μας την ημέρα αυτή θα πληρώσει βαρύ τίμημα αφού 4 Hurricane θα καταρριφθούν και οι πιλότοι Αθανασάκης , Σκάτζικας (συμμαθητές ) και Δούκας δεν θα πάρουν το δρόμο της επιστροφής . Μαζί και ο Ασμίας Λάιτμερ Μαυρίκιος , πού χτυπημένος από αντιαεροπορικά θα βρει ηρωικό θάνατο εκεί . Ο περήφανος λαβωμένος αετός , θα αφήσει την τελευταία του πνοή μέσα στο αεροπλάνο , εκείνος που οι πτήσεις για αυτόν ήταν σαν οξυγόνο απαραίτητο στη ζωή δεν υπάρχει πια σκοτώθηκε ηρωικά , πιστός στον όρκο του και στον ύμνο της αεροπορίας παίρνοντας του χάρου το φιλί μέσα στο αεροπλάνο .
Από τα 120 αεροπλάνα που πέταξαν στην επιδρομή , περισσότερα από 30 αναγκάστηκαν να μείνουν στην Κρήτη από βλάβη ή να πέσουν στην θάλασσα από έλλειψη καυσίμου ή ελαίου . Η επιδρομή αυτή που έκανε αναμφισβήτητα τους Γερμανούς να νοιώσουν για καλά την δύναμη της συμμαχικής αεροπορίας , είχε και ηθικά αποτελέσματα στον υπόδουλο Ελληνισμό . Κόστισε όμως πολύ ακριβά στους συμμάχους και την Ελληνική αεροπορία . Είναι μια μεγάλη απώλεια που στοίχισε στη μικρή τότε αεροπορία 4 συναδέλφους . Δεν τους έκλαψαν οι συνάδελφοί τους στις μοίρες τους αλλά ορκίστηκαν εκδίκηση που την πήρανε σε πολλές επόμενες επιδρομές στα μέτωπα Μεσογείου και Ιταλίας ,. ενώ η Ιστορία της Ελληνικής Αεροπορίας μεγαλώνει με καινούργιες σελίδες . Παράλληλα , τα συμμαχικά ραδιόφωνα και ο τύπος σε όλο τον ελεύθερο κόσμο έγραψε τα καλύτερα σχόλια για τους Έλληνες αεροπόρους .



ΑΝΘΥΠΟΣΜΗΝΑΓΟΣ
ΑΘΑΝΑΣΑΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΤΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ

Γεννήθηκε το 1921 στην Τανάγρα Θηβών Βοιωτίας . Το Σεπτέμβριο του 1940 εισήλθε στη σχολή Αεροπορίας (τμήμα αξιωματικών ) . Μετά την κατάρευση του Ελληνικού μετώπου το 1941 έφυγε στη μέση ανατολή , όπου είχε μετασταθμεύσει και λειτουργούσε η σχολή Αεροπορίας . Τον Ιούλιο του 1942 παίρνοντας το πτυχίο του χειριστή, ονομάστηκε αρχισμηνίας και πήρε μέρος στις επιχειρήσεις του μετώπου της μέσης ανατολής . Στις 23 Ιουλίου πήρε μέρος σε μια από τις μεγαλύτερες επιδρομές εναντίον Γερμανικών στόχων στην Κρήτη με αεροσκάφος Hurricane της 336ης Μοίρας Διώξεως . Παρά το γεγονός ότι μια βοηθητική δεξαμενή βενζίνης αποσπάστηκε από το αεροσκάφος κατά την απογείωση , αυτό δεν ματαίωσε , αλλά απεναντίας εκτέλεσε στο ακέραιο την αποστολή του και τελικά αναγκάστηκε να προσγειωθεί λόγω εξαντλήσεως των καυσίμων . Έπεσε όμως στην αντίληψη μιας εχθρικής περιπόλου και αμυνόμενος με το περίστροφό του βρήκε τραγικό θάνατο κοντά στα συντρίμμια του αεροπλάνου .

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΑΚΗΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΑΚΗΣ

Ο ΤΥΧΕΡΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΓΥΡΙΖΕ
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ- ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΟΥ

Υπερβολές δεν λέγονται στα επεισόδια που χαρακτηρίζουν τη ζωή του διώκτη αεροπόρου μας. Γιατί και η πιο αναιμικιά τέτοια, χάνεται εμπρός στη συγκίνηση της περιπέτειας και στο θαυμασμό του μεγαλείου του. Σαν άνθρωποι πάντα όλοι μας , δειλιάζουμε στις επικίνδυνες στιγμές της ζωής και σωζόμαστε πολλές φορές , από τον ανθρώπινο σωσίβιο που μας δίνει η αυτοσυντήρηση . Αλλά κάτι τέτοιο για τον αεροπόρο μας είναι σπάνιο . Γι ’αυτό και η καθάρια ηρωική του πρόθεση του χάρισε τον μονάκριβο τίτλο του άξιου.
Αποδείξεις , φυσικά , δεν μας χρειάζονται μια και έχουμε το αποτέλεσμα, που άφησε παντοτινά σε εμάς τις αθάνατες σημαδούρες του , απ ’τις ατσάλινες Ελληνικές φτερούγες.
Σας παραθέτουμε ένα επεισόδιο.
-Συνέβηκε λίγους μήνες προτού να φθάσουμε την πρωτοχρονιά του 1944. Ήταν από τα καυτερά απογευματινά της Λυβικής άμμου, όταν ξαφνικά στο Ελληνικό μας αεροδρόμιο , άρχισαν να προσγειώνονται Αγγλικά αεροπλάνα διώξεως. Δεν άργησαν και πολύ τέλος τα σχόλια στους Ελληνικούς κύκλους των πιλότων, μια και οι πληροφορίες έλεγαν , πως την άλλη ημέρα Έλληνες και Άγγλοι θα πετούσαν προς την Κρήτη , συνοδεύοντας βομβαρδιστικούς σχηματισμούς και πυροβολώντας τελικά τον εχθρικό Γερμανικό στόχο αυτού του πολυδοκιμασμένου νησιού μας .
Ο κόσμος των πιλότων βρέθηκε αμέσως σε μια γενική αναστάτωση . Αποστολή στην Κρήτη συλλογιζόντουσαν , και όλοι τους είχαν την απαίτηση στην συμμετοχή της . Για αυτό σε τέτοιες στιγμές δύσκολη ήταν η θέση του διοικητού της μοίρας . Ο κλήρος όμως , όπως πάντα όρισε τους τυχερούς της αυριανής αποστολής της Κρήτης .Έτσι την άλλη ημέρα από τα χαράματα απογειώθηκαν πέντε πυκνοί σχηματισμοί . Ελληνικά και Αγγλικά αεροπλάνα Σπιτ-φάιαρ , τραβούσαν για την Κρήτη , με την ίδια ιδεολογική πρόθεση και το ίδιο αεροπορικό πείσμα, που συντονιζόταν και στους Έλληνες πιλότους και στους Άγγλους συμπολεμιστές , στο χτύπημα του Γερμανού που τόσο τυραννικά πατούσε με το αιματοβαμμένο τακούνι του, την ηρωική μας μεγαλόνησο. Ξαφνικά , όμως , καθώς και οι σχηματισμοί διέγραφαν κύκλο πάνω από το αεροδρόμιο και σε απόσταση μικρής ακτίνας από αυτό , είδαν να ξεφεύγει ένα μεγάλο κομμάτι από κάποιο Ελληνικό αεροπλάνο , να πέφτει και να κομματιάζεται με γδούπο στην πιο πέρα έκταση . Ήταν η βοηθητική δεξαμενή της βενζίνας του Ελληνικού Σπιτ- φάιαρ που απασφαλίστηκε μόνη της και ξεκόλλησε από την κρεμαστή της θέση . Για μια στιγμή , το αεροπλάνο ξέφυγε από το σχηματισμό του και έδωσε την εντύπωση σε αυτούς που το παρακολουθούσαν από το έδαφος , πώς θα ξαναγύριζε για προσγείωση . Μα δεν συνέβηκε κάτι τέτοιο .
Γιατί αν και ο πιλότος του αντιλήφθηκε πως η δεξαμενή του απασφαλίστηκε και είχε πέσει , όπως το είδε και στα ειδικά όργανά του ταμπλώ που και αυτά σημείωσαν την απασφάλιση , στην γενική κατάπληξη αυτών που τον παρακολουθούσαν , γύρισε στο σχηματισμό και μετά από λίγο χάθηκε μαζί με τους άλλους στον ορίζοντα με την κατεύθυνση προς την Κρήτη . Εδώ τελειώνει το επεισόδιο . Και όσο για την συνέχεια , μας δόθηκε τόσο τυπικά από το ανακοινωθέν της αύριο, που στα χαμένα αεροπλάνα περιελάμβανε και αυτό το sπιτ – φάιαρ , που παρακολουθήσαμε .
- Και μετά από όλα αυτά έρχεται ο απροσκάλεστος , ξέγνοιαστος Κρητικός και μας σερβίρει την απαιτητική του ερώτηση ?
Μα γιατί δεν γύριζε ; Γιατί εξακολούθησε την πτήση του , μια και ήξερε πως δεν θα του επαρκούσε η βενζίνα , για το δρόμο της επιστροφής του ; Εδώ όμως είναι και το σημείο μας . Εδώ είναι αυτό το ψυχικό παράξενο του πιο πάνω αεροπόρου μας , που αν γνώριζε πως δεν θα βρισκόταν στην ικανότητα του γυρισμού , εν τούτοις προτίμησε να μην αφήσει την αποστολή του , να μην χάσει αυτή τη λαχταριστή επίσκεψη στην πατρίδα του Ελλάδα , ασχέτως αν θα έπεφτε στα φαράγγια των βουνών της Κρήτης ή θα τον έπιαναν αιχμάλωτο . Παράξενο όμως αυτό; Μπορεί μήπως κανείς από αυτούς τους Κρητικούς να μας πείσει , πως τις ίδιες στιγμές ή περιπτώσεις , θα έπαιρνε και αυτός την απόφαση μιας τέτοιας θυσίας με την ίδια ιδεολογική αεροπορική δύναμη και ψύχραιμα στην εκτέλεση θα έφτανε στο σκοπό, ενώ γνώριζε από πιο μπροστά πως δεν θα ξαναγύριζε στο κάθισμα της αμέριμνης κριτικής του ; Είπαμε πιο πάνω , πώς μονάκριβος είναι ο τίτλος του άξιου . Για αυτό μια και εμείς δεν τον φτάνουμε , μια και είμαστε τόσο μακριά του , ας τον ακούσουμε αυτόν πού τον απόκτησε , στην εγωιστική απολογία της προθέσεώς του . Και νάτος , που την προηγούμενη ημέρα της αποστολής βρίσκεται μέσα σε μια αδημονία και νευρικότητα . Ζητά από την τύχη να βρεθεί και αυτός στην αυριανή αποστολή της Κρήτης . Δεν δέχεται από κανένα συζήτηση . Αφελέστατα εχθρεύεται τον κάθε συνάδελφό του διώκτη , γιατί νομίζει πώς ίσως και αυτός να είναι ο τυχερός , πού θα του κλέψει τον κλήρο της συμμετοχής του . Τον φαντάζομαι , γιατί τον γνώρισα τον Λευτέρη Αθανασάκη , μασουλίζοντας την παντοτινή του ιδιότροπη ξύλινη πίπα , να συνεχίζει τις βολτίτσες του έξω από την σκηνή των συγκεντρώσεων , ενώ το καρδιοχτύπι του να συντονίζεται στο ερώτημα , αν τον βγάλει ή δεν θα τον βγάλει ο κλήρος . Για αυτό όταν πιο έπειτα άκουσε το όνομά του στον κατάλογο των τυχερών , όλος ο κόσμος ήταν δικός του . Ήθελε να πιάσει και να τραβήξει από τον γιακά , από την γραβάτα τον καθένα πού θα συναντούσε . Να στριφογυρίσει από την ενδόμυχη χαρά του και να φωνάξει δυνατά , τραγουδιστά , πώς αύριο θα πετούσε και αυτός .
-Ε και εσύ πού θα πάς αύριο μας κάνεις τον καμπόσο .
Τρελάθηκες από την χαρά σου . Και στο σουλάτσο σου δεν άφησες πετρούλα για πετρούλα , πού να μην την κλώτσησες από την ενδόμυχη ευχαρίστησή σου . Αυτός όμως δεν ακούει τίποτε , όπως δεν άκουγε και όλον αυτό τον κόσμο, πού όταν την επαύριο απασφαλίστηκε η βοηθητική δεξαμενή της βενζίνας , του φώναζε παρακλητικά να γυρίσει για προσγείωση .
Γιατί ήξερε πως αν θα γύριζε , θα έχανε και την αποστολή του . Το να προσγειωθεί και να τοποθετήσει άλλη , ήταν κάτι το αδύνατο . Ο σχηματισμός του θα ήταν τόσο μακριά . Και έπειτα ποιος ξέρει αν ο κλήρος του ξανάβγαινε ?
Για αυτό αν και ήξερε πως δεν θα ξαναγύριζε , προτίμησε να ακολουθήσει τον σχηματισμό και να τελειώσει την αποστολή του ασχέτως αν θα έδινε και το τέλειωμα στα είκοσι δύο του χρόνια …….
Το ραδιόφωνο του Λονδίνου σε τρεις εκπομπές του , ακούστηκε να μιλάει για τον Λευτέρη Αθανασάκη . Εκείνος όμως δεν θέλει σχόλια για ηρωισμούς . Του αρκεί και μόνο ο τίτλος του Άξιου που πήρε από όλους μας . Κάποιος τον είδε να βρίσκεται σε μανιασμένη αερομαχία με τα Γερμανικά Μέσσερσμίθ . Δεν ξέρουμε πόσα από αυτά θανάτωσε . Εκείνο όμως πού πειστικά ξέρουμε , είναι πως κάτι τέτοιες λεβέντικες καρδιές , είναι αυτές που γράφουν τη ζηλευτή ιστορία , στις ατσάλινες Ελληνικέ φτερούγες .

Η ΕΠΟΧΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΟΥ Α

Η ΕΠΟΧΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΟΥ Α

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

1863 – 1913 .

Τον Βασιλέα Γεώργιο τον Α ελθόντα εις την Ελλάδα ο λαός υπεδέχθη εν εξάλλω ενθουσιασμώ ως λυτρωτήν από των δεινών δεκατετραμήνου πολυτυρανίας .

Με δώρημα βαρύτατο τα νησιά του Ιονίου , ο Γεώργιος ο Α , έγινε με ενθουσιασμό δεκτός από τους διχασμένους Έλληνες , όταν δε με την απειλή παραιτήσεως εξανάγκασε τους πληρεξούσιους να ψηφίσουν σε δέκα ημέρες το Σύνταγμα , τούτο το έκανε εξαιρετικά δημοφιλή .
Με το πνεύμα αυτό , κάνει εκλογές στις 4 Μαίου του 1865 , κατά τις οποίες εξελέγησαν από την Θήβα ο Αναγνώστης Δημητρίου και ο Λουκάς Κατσίνας και το κράτος μπαίνει στην Κοινοβουλευτική ομαλότητα .
Ο Κουμουνδούρος αφού διαφώνησε με το στέμμα , παραιτήθηκε , αλλά κανείς δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες για Κυβέρνηση και καταλήγει στον Δ. Βούλγαρη , με εντολή διάλυσης της Βουλής .
Eκλογές έγιναν στις 21 Μαρτίου του 1868 οι οποίες με βία και νοθεία έβγαλαν βουλευτές τους Σπύρο Μήλιο , Ιωάννη Κλίμακα και Γ . Διαμάντη από την Θήβα .
Η Κυβέρνηση του Βούλγαρη ξεκίνησε ομαλά την διακυβέρνηση της χώρας όταν τελεσίγραφο της Τουρκίας εξευτελιστικό , ζητούσε να πάψει η ενίσχυση του αγώνα της Κρήτης .
Ο Βούλγαρης παραιτήθηκε και ο Ζαίμης που συγκρότησε Κυβέρνηση ήρθε σε συνδιαλλαγές με τους Τούρκους και έκανε έντιμες και γνήσιες εκλογές στις 16 Μαίου 1869 .
Η Θήβα έβγαλε βουλευτές τους Αν . Δημητρίου , Λουκά Κατσίνα , και Ι . Κλίμακα .
Τότε σπουδαίο γεγονός ανατάραξε την ησυχία που εξελίσσονταν οι συμμορία των Αρβανιτάκηδων .
Βλαχοποιμένες της Επαρχίας Θηβών , αιχμαλώτισαν ομάδα περιηγητών ανάμεσα στους οποίους ήταν και οι γραμματείς της Αγγλικής και Ιταλικής Πρεσβείας Έμβερτ και Βόυλ , η λαίδη Μουκάστερ , ο λόρδος Βίννερ και ο Άγγλος δικηγόρος Λόυδ με την γυναίκα του και την κόρη τους .
Επειδή είναι σπουδαίο το γεγονός αυτό θα μας απασχολήσει σε ξεχωριστό κεφάλαιο του βιβλίου μας .
Εκτός από το σύνταγμα του 1864 που αναφερθήκαμε και την Ένωση της Επτανήσου , σπουδαία γεγονότα της περιόδου του Γεωργίου είναι και το Λαυρεωτικό με τους εκβιασμούς των Σερπιέρη – Συγγρού και ο μεγάλος ξεσηκωμός της Κρήτης πού έμεινε στην Ιστορία σαν η Kρητική Επανάσταση και η εμφάνιση του μεγάλου εκείνου Ελευθερίου Βενιζέλου
Δεν θα παραβλέψουμε και την παρουσία του Χαρ . Τρικούπη και τον προσανατολισμό της Ελληνικής πολιτικής με την Δύση και την αποκοπή από την επιρροή της Ρωσίας πού είχε σαν προσάρτηση της Θεσσαλίας .
Με τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 έπειτα από την εγκατάλειψη των συμμάχων μας και την ήττα μας ξέσπασε μεγάλος Αντιβασιλικός αγώνας μεταξύ των Ελλήνων και αμέσως το Παλάτι άρχισε να προβάλλει την διαδοχή του Κωνσταντίνου με αποτέλεσμα την Επανάσταση του Ζορμπά στα 1909 , που ήταν ο αρχηγός της .
Σπουδαία τότε ζητήματα και συζητήσεις έγιναν για το Μακεδονικό , το Κρητικό και μεγάλη αντίδραση της Αυλής .
Ακολουθούν οι Α Βαλκανικοί Πόλεμοι κατά της Τουρκίας και οι σημαντικές νίκες της Ελλάδας , απελευθέρωση της Ηπείρου , μάχες στο Μπιζάνι και απελευθερώνονται τα Γιάννινα , η Κρήτη και η Σάμος .
Έπειτα στον Β βαλκανικό πόλεμο έχουμε την συμμαχία με τους Σέρβους και οι δύο πολεμούν κατά της Βουλγαρίας , την δολοφονία του Γεωργίου και την άνοδο του Κωνσταντίνου σαν Βασιλιά της Ελλάδας .
Τέλος να σημειώσουμε και την εκλογή του Ελευθερίου Βενιζέλου σαν Βουλευτή Βοιωτίας , όταν διωγμένος από την Κρήτη ήρθε εξόριστος στην Ελλάδα .
Τότε για να ευχαριστήσει τους Θηβαίους έκανε ομιλία από το μπαλκόνι του σημερινού Ξενοδοχείου Αβέρωφ , τότε ήταν του Αναγνώστη Δημητρίου . …..


Από το βιβλίο του Βασιλείου .

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ (1460-1821)

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ (1460-1821)

Εάν έθνος εν τω κόσμω δύναται να σεμνύεται της καταγωγής του , αναντιρρήτως τούτο είναι το Ελληνικόν .
(Ν .Σάθας)

Όταν κατέλαβαν την Θήβα οι Τούρκοι , άφησαν την κατωτάτη διοίκηση στους κοινοτάρχες όπως ήταν τούτες κατά το Βυζάντιο και την Φραγκοκρατία .
Τους κοινοτάρχες αυτούς τους έλεγαν Δημογέροντες και εκλέγονταν από τους Τουρκόφιλους περισσότερο για να κάνουν άνετα τις δουλειές τους . Η Θήβα ήταν πρωτεύουσα του Σαντζακίου η οποία μετά την κατάληψη της Ευβοίας μεταφέρθηκε στην Χαλκίδα , αυτά γινόντουσαν μέχρι το 1470 .
Η Βιομηχανία ιδιαίτερα των μεταξωτών εξακολουθούσε να είναι σε άνθηση , τα εργοστάσια είχαν και πάλι αναπτυχθεί και το Tούρκικο καθεστώς βοηθούσε με πάθος την εξέλιξη αυτή ώστε η Θήβα να θεωρείται η πλουσιότερη περιοχή στην περίοδο αυτή .
Έπειτα όμως από την παραχώρηση των πλουσίων χωραφιών σε Τούρκους αξιωματικούς , άρχισε η πτώση της οικονομίας , η κατάργηση της ιδιοκτησίας και φανερή πια η δουλεία .
Οι γεωργοί δεν μπορούσαν να αντέξουν στους φόρους και την καταπίεση, για αυτό κατέφυγαν στα γειτονικά χωριά , έτσι οι κάτοικοι της Αυλίδας κατέφυγαν στα Δερβενοχώρια αφού τα κτήματά τους δόθηκαν τιμάρια σε Τούρκους μεγιστάνες .
Τα Χάλια , το Βαθύ , το Γεραλή και το Δράμεσι ήταν τσιφλίκια μέχρι το 1890 . Τα γράμματα και γενικά η παιδεία ήταν ανύπαρκτα κατά την περίοδο αυτή και μόνο τα μοναστήρια παρέμειναν πηγή όπου μάθαιναν στοιχειώδη γράμματα τα Ελληνόπουλα .
Ο Σαγματάς , ο προφήτης Ηλίας (Τσάτσαρη) , η Πελαγία η Μακαριώτισσα , οι Ταξιάρχες και του Οσίου Σεραφείμ , ήταν τα μοναστήρια εκείνα πού μεγάλωσαν τα παιδιά της Βοιωτίας και τα προετοίμασαν πνευματικά για την μεγάλη Επανάσταση .
Έγιναν διάφορα κινήματα για απελευθέρωση , ιδιαίτερα κατά το 1780 , τότε με τον Ρώσσο Ορλώφ . Όλα όμως απέτυχαν , ξεχωρίζοντας μόνο την ναυτική παρουσία του Λάμπρου Κατσώνη .
Κατά το 1792 έπεσε χολέρα στη Θήβα και πολλοί Τούρκοι και Έλληνες απέθαναν ενώ οι περισσότεροι Θηβαίοι κατέφυγαν στα νησιά για να σωθούν . Επιφανής επισκέπτης στη πόλη των Θηβών ήταν ο Λόρδος Βύρων συνοδευόμενος από τον φίλο του Όμπχάουζ και αποκαρδιωμένος από το θέαμα που αντίκρισε αναφώνησε .

Όταν ξαναγεννηθούν οι Έλληνες της Σπάρτης
όταν οι Θηβαίοι βγάλουν έναν άλλον Επαμεινώνδα
τότε Ελλάδα μου θα ξαναλευτερωθείς .

Από το βιβλίο του κ . Αντωνίου Αθαν . Βασιλείου .

ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΟΘΩΝΑ 1844 – 1862

ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΟΘΩΝΑ
1844 – 1862
Αμέσως μετά την υπογραφή του Συντάγματος γίνονται κανονικές εκλογές πια , εκλέγεται Εθνική Συνέλευση , που άρχισε να εργάζεται στις 8 του Νοέμβρη του 1843 .
Από τη Θήβα εξελέγησαν σαν αντιπρόσωποι , ο Σπύρο Μήλιος και ο Βασίλειος Θεαγένης και οι δύο στρατιωτικοί με παρουσία στην Επανάσταση του 1821 .
Τον Φεβρουάριο του 1844 συνεστήθη το Ελληνικό σχολείο στη Θήβα με πρώτο διδάσκαλο τον σοφό Κ .Ηλιάδη .Δεν πέρασε καιρός και ο Δ . Βούλγαρης διαγώνησε με τον Όθωνα και τούτος ανέθεσε την Πρωθυπουργία στον Ανδρέα Μιαούλη . Η Κυβέρνηση Μιαούλη ήταν σχετικά καλή με συμμετοχή του Αλ . Κουμουνδούρου , αλλά ο Βούλγαρης καθαρά αντιβασιλικός κατηγορεί την Κυβέρνηση και τους αυλικούς σαν όργανα των Αυστρο- Γερμανών . Τότε κατέφυγε σε εκλογές το 1859 και εκλέγηκαν από τη Θήβα οι Γ . ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ και ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ .
Η πολιτική αυτή του Όθωνα να διοικεί δικτακτορικά , ανάγκασε τους ντόπιους παράγοντες να βρεθούν αντιμέτωποι του και την Γαλλία και Αγγλία , να αποφασίσουν την εκθρόνησή του την οποία απέτυχαν στις 10 Οκτωβρίου 1862 . Με την αναίμακτη αποχώρηση του Όθωνα έχουμε ένα δεκατετράμηνο διάστημα , από 10 Οκτωβρίου 1862 – 1η Νοεμβρίου 1863 , αναρχίας , ακυβερνησίας και αστάθειας .
Ανέλαβε Επαναστατική Κυβέρνηση υπό τον Δ . Βούλγαρη και στις εκλογές για Εθνοσυνέλευση εκλέγονται πληρεξούσιοι οι Θηβαίοι Δ . Κλίμακας , Αλ . Κόλλιας , Λ . Κατσίνας και Β. Θεαγένης .
Σε πολλούς προσεφέρθη τότε το στέμμα της Ελλάδας , αλλά κανείς δεν δεχόταν το αμφίβολο τούτο φορτίο , για να βρεθεί τέλος ο Γεώργιος ο Α ο οποίος , με τις ευλογίες της Αγγλίας και Γαλλίας και αφού πέτυχε την παραχώρηση των νησιών του Ιονίου , ανέλαβε τις τύχες της Ελλάδας .
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Αντωνίου Αθαν . Βασιλείου .

ΑΛΥΣΙΒΑ. ΤΟ ΑΠΟΡΡΥΠΑΝΤΙΚΟ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

ΑΛΥΣΙΒΑ
ΤΟ ΑΠΟΡΡΥΠΑΝΤΙΚΟ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ .
Πριν βγουν τα απορρυπαντικά τα οποία τα χρησιμοποιούμε σήμερα για να πλένουμε τα ρούχα, αλλά και για όλες τις άλλες δουλειές ( πλύσιμο χεριών κ.λ.π.) , οι παλιές γυναίκες Αρβανίτισες χρησιμοποιούσαν την αλυσίβα , για να πραγματοποιήσουν όλες αυτές τις διαδικασίες πλυσίματος .
Ένας πρακτικός κουραστικός τρόπος , που με την αλυσίβα που έφτιαχναν καθάριζαν τα ρούχα , καλλίτερα μπορούμε να πούμε από την σημερινή εποχή .
Να τονίσουμε ότι επειδή στα χωριά δεν υπήρχε νερό πηγαίνανε στα ποτάμια , στα πηγάδια ή όπου αλλού υπήρχε νερό για να πλύνουνε τα ρούχα .
Κουραστική δουλειά , ιδίως όταν παντρευόταν μία κοπέλα . Στην περίπτωση αυτή καλούσαν και τις άλλες γυναίκες του χωριού , για να βοηθήσουν
Οι γυναίκες του χωριού μας πηγαίνανε στο Λάρη για να πλύνουν τα ρούχα .
Ο παραπόταμος Λάρης βρισκόταν στο μέσον των κτημάτων του αεροδρομίου Τανάγρας , από όπου και πήγαζε .
Τα νερά του χυνόντουσαν στον Ασωπό ποταμό και μετά χυνόντουσαν στον Ευβοϊκό κόλπο .
Χαρακτηριστικό της εποχής αυτής είναι ότι οι γυναίκες της Τανάγρας , και του Σχηματαρίου , μαλώνανε για το ποιες γυναίκες πρώτες θα πλένανε τα ρούχα , επειδή μετά το νερό γινόταν ακάθαρτο .

ΤΙ ΗΤΑΝ Η ΑΛΥΣΙΒΑ .

Ρωτώντας την κυρία Γιαννούλα Δούση κάτοικο Τανάγρας , μας μίλησε , πως έφτιαχναν την αλυσίβα οι γυναίκες και μετά την χρησιμοποιούσαν για να πλένουνε τα ρούχα .
Η αλυσίβα φτιάχνετε με στάχτυ που την έπαιρναν από το φούρνο που έψηναν τα ψωμιά . Η στάχτυ από το τζάκι δεν ήταν καλή . Εάν έπαιρναν στάχτυ από το τζάκι έπρεπε πρώτα να την ψήσουν στο φούρνο ή να την ανακατέψουν με στάχτυ από το φούρνο .
Έβαζαν το καζάνι στην φωτιά , με λίγο νερό , και αφού ρίχνανε μέσα την στάχτυ την ανακατεύανε για να βράσει .
Μετά ρίχνανε νερό στο καζάνι μέχρι να γεμίσει και ξαναβράζανε την στάχτυ .
Όταν έβλεπαν ότι έβρασε , μετά σιγά – σιγά δεν έβαζαν ξύλα στην φωτιά αλλά την άφηναν να αργοσβήσει .
Η στάχτυ καθότανε στον πάτο του καζανιού και από εκεί έπαιρναν νερό και το ρίχνανε σε ένα μεγάλο κοφίνι που βάζανε τα ρούχα για να τα πλύνουν .
Όπως ανέφερα τα ρούχα τα έβαζαν μέσα σε ένα μεγάλο κοφίνι ανακατεμένα αλλά και ανοιγμένα , όχι με κάποια σειρά .
Στην αρχή τοποθετούσαν μέσα στο κοφίνι ένα χοντρό πανί που το έλεγαν στα Αρβανίτικα ( Τόριλια ) , και εκεί έβαζαν τα ρούχα που είχαν για πλύσιμο .
Αφού γινόταν και αυτή η διαδικασία σκέπαζαν τα ρούχα με ένα χοντρό πανί που το λέγανε σταχτόπανο . που ρίχνοντας το νερό της αλυσίβας πέρναγε σιγά – σιγά .
Πάνω από το σταχτόπανο τοποθετούσαν 3-5 πόντους στάχτυ στεγνή ανάλογα με το πόσο είχε η νοικοκυρά , και την πότιζαν με το νερό της αλυσίβας . Το νερό πέρναγε μέσα από τα ρούχα που θέλαμε να πλύνουμε και σιγά – σιγά πλενόντουσαν .
Αυτό γινόταν δύο τρείς φορές .
Αφού τα αφήνανε λίγη ώρα στο κοφίνι , μετά τα έβγαζαν τα πλένανε στην σκάφη με σαπούνι , και τα απλώνανε στον ήλιο για να στεγνώσουν .
Μετά τα φέρνανε στο χωριό με τα κάρα ή τα ζώα που είχαν για να τα σιδερώσουν , και να τα τοποθετήσουν στο μπαούλο ή στην ντουλάπα .

Πληροφορίες Από την κάτοικο Τανάγρας Γιαννούλα Αντωνίου Δούση .